Η Αυτοπαρατήρηση στη Διαδικασία της Ενσωμάτωσης.

Κατά τη Διαδικασία της Ενσωμάτωσης, έχει σημασία να περνάμε στην αυτοπαρατήρηση μέσα από την ενεργοποιημένη συνειδητότητά μας κι όχι στην αυτοκριτική.

Όταν δουλεύουμε τόσο πολύ με το να διευρύνουμε την συνειδητότητά μας, αυξάνοντας την δονητική μας συχνότητα, οι πτυχές του εαυτού μας που βλέπουν φως και θέλουν να μπουν, είναι σαν τεράστια κύματα. Έρχονται γιατί καταλαβαίνουν ότι εδώ είναι μια διαδικασία ενσωμάτωσης, ότι εδώ έχουν μια ευκαιρία να ενσωματωθούν.

Κάποιες στιγμές θα το βιώνετε σαν να ζουν δυο πλάσματα μέσα σας. Τη μία στιγμή θα είναι σα να παραδίνεστε σ’ αυτό που λέμε πτυχή και θα νιώθετε την αδυναμία τον φόβο και την ανασφάλεια και την άλλη στιγμή βιώνετε την διαδικασία γνωρίζοντας ότι δεν είστε αυτό.

Προσέξτε μια μεγάλη πλάνη που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει στον εαυτό μας μέσα απ’ αυτό το ταξίδι. Η πλάνη αυτή βέβαια σ’ ένα βαθμό είναι κατάλληλη, γιατί εδώ εξερευνούμε και ανοίγουμε καινούργια μονοπάτια στο να καταλάβουμε την ενσωμάτωση των πτυχών.

Τη στιγμή λοιπόν που παραδινόμαστε σε μία πτυχή και συμβαίνει μία εμπειρία, για παράδειγμα “Θυμώνω, μαλώνω τον εαυτό μου”, αυτό που έχει σημασία είναι να κάνουμε ένα βήμα πίσω κι απλά να μας παρατηρούμε. Τότε είναι που μπορούμε να καταλάβουμε ότι είναι η πτυχή, δεν είμαστε εμείς.

Για όποιον λόγο και να αισθανόμαστε κάποιον φόβο, ό,τι είναι αυτό που έχει έρθει στο πεδίο μου, το σημαντικό είναι πάντα η αυτοπαρατήρηση. Αυτό φυσικά προϋποθέτει να έχουμε ενεργοποιημένη την επίγνωση. Αυτό όμως που έχουμε μπερδέψει, διαστρεβλώσει σ’ ένα βαθμό, γιατί συνήθως πολλά πράγματα ακόμα τα προσεγγίζουμε από την ανθρώπινη πτυχή μας, είναι πως η αυτοπαρατήρηση ουσιαστικά δεν γίνεται η επίγνωση, η συνειδητοποίηση της παρουσίας της συνειδητότητας. Αντιθέτως, περνάμε σε μία κατάσταση αυτοκριτικής.

Εδώ είναι και η μεγαλύτερη παγίδα. Από την αυτοκριτική να περάσουμε στη συνειδητοποίηση, στην επίγνωση της παρουσίας της συνειδητότητάς μας. Η αυτοκριτική λοιπόν είναι αυτή που φουντώνει, που ρίχνει λάδι στη φωτιά όταν έχετε ανιχνεύσει μία πτυχή, όταν έχετε ανιχνεύσει έναν φόβο, μία εμπειρία η οποία είναι αρνητική, είναι κακή.

Όταν λέμε πως όλα είναι συνειδητότητα, ισχύει. Η εκδηλωμένη συνειδητότητα είναι αυτή που μας ενδιαφέρει εδώ στη Γη. Έχουμε ήδη εκδηλώσει την συνειδητότητά μας μέσα απ’ την υλική πραγματικότητα, φαντάζομαι ότι το συνειδητοποιείτε αυτό. Η ενεργοποιημένη συνειδητότητα είναι αυτό στο οποίο όλοι κατευθυνόμαστε. Τότε είναι που η οποιαδήποτε εμπειρία, γίνεται μέρος σας, χωρίς να της ανήκουμε.

Όταν λέμε “Είμαι ευημερία”, υπάρχει μέσα μας ο χώρος για να βιωθεί η ευημερία. Όταν λέω “Είμαι η ευτυχία”, υπάρχει μέσα μου χώρος όπου αυτό απλά ανθίζει. Όταν λέμε “Είμαι υγεία, είμαι υγιής”, ας το πάρουμε λίγο από μια άλλη ιδέα, είναι μια εμπειρία την οποία επιτρέπουμε και βιώνουμε μέσα στην ενεργοποιημένη συνειδητότητα. Σε αυτή την κατάσταση η εμπειρία γίνεται η κατανόησή μας και φθάνουμε στο σημείο όπου δε βιώνουμε τελικά την εμπειρία, αλλά αυτό που κατανοούμε.

Μόνο όταν θολώνει η ενεργοποιημένη συνειδητότητα και δεν έχουμε διαύγεια, ταυτιζόμαστε με την εμπειρία και χανόμαστε μέσα σε αυτή. Σε εκείνο το σημείο  προσπαθούμε να καταλάβουμε και να βρούμε τη λύση από την κατανόηση της ανθρώπινης πτυχής. Έτσι, προκύπτει ο εγκλωβισμός και προκαλείται μία σύγχυση.

Εμείς όμως από τον τον φόβο επιλέγουμε και πορευόμαστε στην εμπιστοσύνη, αυτό το μονοπάτι περπατάμε. Εαν σε αυτό η εμπιστοσύνη είναι ένα αρκετά ξένο στοιχείο, το οποίο δεν το ενεργοποιούμε μέσα από την συνειδητότητά μας, τότε είναι γεμάτο σύγχυση, απογοήτευση και αμφιβολία. Εκεί είναι που έρχονται η αναβλητικότητα και η ανασφάλεια κι έτσι υπονομεύουμε τον εαυτό μας και τον σαμποτάρουμε.

Επομένως, οι διαστάσεις μέσα μας και η συνειδητοποίηση της ανάληψης λαμβάνουν χώρα όσες περισσότερες φορές συμβαίνει η συνειδητοποίηση της παρουσίας της συνειδητότητας, στο εδώ και τώρα κι όχι η αυτοκριτική.